ο νέος κυβερνητικός εκπρόσωπ[ος...

 

Του Σπ. ΔΕΡΒΕΝΙΩΤΗ  

''Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα''

Σύμφωνα με τους New York Times η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και οι αγορές ανέτρεψαν τις δημοκρατικές μεν, διεφθαρμένες δε κυβερνήσεις Παπανδρέου και Μπερλουσκόνι.

Διαβάστε όλο το άρθρο με τίτλο:''Συνωμοσίες, πραξικοπήματα και ισοτιμίες''

Οι διαπραγματεύσεις για την παγκόσμια οικονομική κρίση έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο και έχουν σταματήσει από το καλοκαίρι. Μία παγκόσμια συμμαχία με επικεφαλής τη Γερμανία, την Κίνα και το ΔΝΤ,

Μαύρη Συμμορία

Ποιός το περίμενε μετα από τόσα χρόνια, μετά από το Πολυτεχνείο, η Μαύρη Συμμορία, με την βοήθεια των γαλαζιοπράσινων, στα κυβερνητικά έδρανα. Τώρα πιά, έχουμε εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση. Με τις υγείες μας ! ! ! 

Η άλλη φωνή στο γερμανικό κοινοβούλιο και οι άκυροι εκβιασμοί της Μέρκελ

Σε μια ομιλία-κεραυνό κατά της πολιτικής της Μέρκελ (CDU) και των προηγούμενων γερμανικών κυβερνήσεων, η βουλευτής του κόμματος της Αριστεράς, Sarah Wagenknecht, αναλύει τον τρόπο με τον οποίο οι γερμανικές τράπεζες -συγκεκριμένα η Deutsche Bank- και οι λοιποί "οικονομικοί καρχαρίες", όπως τους αποκαλεί, κερδοσκοπούν ανεξέλεγκτα μέσω αυτών των "πακέτων διάσωσης" που αποταμιεύουν για την Ελλάδα, τα οποία, όπως ισχυρίζεται, αντί της διάσωσης θα μας επιφέρουν την καταστροφή.

Όπως ακούμε από την επιχειρηματολογία της βουλευτίνας, η Μέρκελ ισχυρίζεται στη Γερμανική Βουλή ότι αν δεν αποταμιευθεί το πακέτο διάσωσης, δηλαδή η "πολυπόθητη" 6η δόση, θα τιναχθεί η Νομισματική Ένωση στον αέρα.

Πράγμα που φυσικά ακυρώνει την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, και μαζί με αυτούς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που εκβιάζουν τις διαπραγματευτικά άβουλες και άτολμες πολιτικές μας γλάστρες, λέγοντας πως θα μας αποβάλλουν από την Ένωση αν δεν υποβληθούν (λίαν αντιδημοκρατικά) οι έγγραφες και ενυπόγραφες δεσμεύσεις από τους αρχηγούς των κομμάτων, που θα εγγυούνται ότι θα ψηφιστούν και θα εφαρμοστούν τα οικονομικά μέτρα που θα μας επιβάλλουν.

Και έτσι, σύμφωνα με αυτούς τους άκυρους και ανυπόστατους εκβιασμούς, με περίσσια δουλοπρέπεια, στήνεται στην Ελλάδα ο υπέρμαχος των τραπεζιτών και μεγαλοκαρχαριών γνωστός θίασος, που αποτελείται από το πολιτικό προσωπικό της δοτής κυβέρνησης και έναν δημοσιογραφικό στρατό από παπαγαλάκια/μαριονέτες εκπροσώπησης μεγαλοεφοπλιστών, που το κύριο μέλημά τους είναι να πείσουν τον λαό να καταληστευθεί αδιαμαρτύρητα ..για τη "σωτηρία" του.
πηγή: JUNGLE-Report 

εφεδρεία - και εφύδρωση

 

Μοιάζει με αλλοπρόσαλλη, ασυνάρτητη - τουλάχιστον τέτοια είναι μία απ’ τις κατηγορίες εναντίον της. Μοιάζει ένας ερασιτεχνικός θίασος σε διαρκείς (και μάλλον αποτυχημένους) αυτοσχεδιασμούς. Αλλά αυτή η κυβέρνηση επιβεβαιώνει με τον τρόπο της την “μετα Κοσκωτά” αλήθεια του κυβερνάν στην Eλλάδα. Και σ’ ένα τουλάχιστον σημείο, το θέατρό της έχει γίνει πειστικό: ότι τάχα, λόγω έκτακτων συνθηκών, έχει δώσει τα κλειδιά σε άλλους.
Η ιστορία με τον υπερτροφισμό του δημόσιου τομέα είναι παλιά. Παλιότερη ωστόσο είναι η παραδοχή ότι σε καπιταλιστικούς σχηματισμούς σαν τον ελληνικό (που δεν είναι η μοναδική περίπτωση του πλανήτη) το κράτος λειτουργώντας σαν εργοδότης είναι υποχρεωμένο να δρα και σαν ο εργοδότης “ύστατη λύση”. Αυτό η έκφραση σημαίνει ότι για περισσότερους του ενός λόγους ο περιβόητος “ιδιωτικός τομέας” δεν μπορεί να απορροφήσει (με το χαμηλό κόστος που θα τον βόλευε) το μεγαλύτερο μέρος της διάθεσιμης εντόπιας εργασίας· και αυτή την αδυναμία την καλύπτει το κράτος, για να μην φτάνει η ανεργία σε τέτοια μεγέθη που θα προκαλούσε κοινωνικές εκρήξεις και αστάθεια διοίκησης.
Είναι γνωστό ακόμα (είναι;) ότι η θέσμιση της μονιμότητας των δημόσιων υπαλλήλων πιστώνεται στον πρώτο (αναγνωρισμένο) μεταρρυθμιστή του ελληνικού κράτους / καπιταλισμού στον 20ο αιώνα, τον Βενιζέλο (τον “μεγάλο”, για να μην γίνεται μπέρδεμα με άλλους συνώνυμους, “μικρούς”). Με την αναθεώρηση του συντάγματος (του 1864) που έγινε το 1911. Η μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων σκόπευε σε πολύ σοβαρότερους στόχους απ’ το να χαϊδέψει τ’ αυτιά τους - εξάλλου μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο μεγάλος και τι είδους ήταν ο δημόσιος τομέας το 1911. Η μονιμότητα λοιπόν σκόπευε να απαλλάξει την δημόσια διοίκηση - δηλαδή την κρατική εξουσία και τις λειτουργίες της - απ’ τις κομματικές εναλλαγές των διαδοχικών κυβερνήσεων. Γιατί ως τότε (αλλά και αργότερα, παρά την συνταγματική κατοχύρωση της μονιμότητας) κάθε κόμμα που κέρδιζε τις εκλογές φρόντιζε να διώξει / απολύσει τους δημόσιους υπαλλήλους που ήταν ψηφόφοροι του εχθρού, και να διορίσει στις ίδιες θέσεις δικούς του. Και στην επόμενη κυβερνητική αλλαγή, φτου κι απ’ την αρχή. Ό,τι και να λέγεται ή να γράφεται λοιπόν, η μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων ήταν ο ων ουκ άνευ όρος για την ύπαρξη κράτους στην ελλάδα με εναλλαγή των κομμάτων στην κυβέρνηση. Για να το κάνουμε λιανά: η μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων ήταν η εγγύηση μιας κάποιας πολιτικής δημοκρατίας.
Απ’ το τέλος της κατοχής και μετά, επιλέχτηκε απ’ τα ντόπια αφεντικά και τους κοινωνικούς συμμάχους / λακέδες τους ένας διαφορετικός δρόμος. Το μονοκομματικό (ουσιαστικά) κράτος. Αφού ήταν εγγυημένη η μονοκρατορία της “δεξιάς” το ζήτημα της μονιμότητας δεν ήταν το ίδιο κομβικό. Τελικά, το σύνταγμα του 1975, ανανέωσε την μονιμότητα, στο μέτρο που η πολυκομματική δημοκρατία ήταν ξανά “ελεύθερη”.
Παρ’ όλα αυτά, εκείνο που η εκσυγχρονιστική ματιά των “φιλελεύθερων” του Βενιζέλου ήθελε να εμποδίσει το 1911, ύστερα απ’ το τέλος “του κράτους της δεξιάς”, εβδομήντα χρόνια μετά, το 1981, πήρε μια καινούργια τροπή. Αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν δυνατόν να απολυθούν, η εξυπηρέτηση των “δικών μας παιδιών” σήμαινε όχι αντικατάσταση αλλά νέες προσλήψεις. Με συναίνεση αυτή η μέθοδος ακολουθήθηκε ... μέχρι αύριο.
Όμως θα ήταν “θεωρία συνωμοσίας” το να αποδόσει κανείς τον αριθμό των δημόσιων υπαλλήλων μόνο (ή κυρίως) στην αιώνια λαιμαργία των κομμάτων εξουσίας (και των μικρότερων, φανερών ή αφανών συνεταίρων τους) να ικανοποιήσουν την ζήτηση αξιοπρεπούς εργασίας απ’ τους ψηφοφόρους τους. Οι ίδιες οι αρμοδιότητες του κράτους / δημόσιου, και άρα το εύρος, η στελέχωση και η συνθετότητα των δημόσιων υπηρεσιών, παρακολουθούσαν ήδη απ’ τον Β παγκόσμιο πόλεμο και μετά την καπιταλιστική ανάπτυξη. Η προσφορά υπηρεσιών για τα νήπια παρακολούθηε την είσοδο χιλιάδων γυναικών στην “αγορά εργασίας”... Η προσφορά υπηρεσιών ψυχικής υγείας παρακολούθησε τις κοινωνικές (κινηματικές κατ’ αρχήν) αλλαγές σε ότι αφορά την τρέλα... Η προσφορά υπηρεσιών υγείας παρακολούθησε τις αλλαγές (ορισμένες φορές ριζικές) στην κοινωνική εννόηση της υγείας και της αρρώστιας... Και ούτω καθ’ εξής: το “δημόσιο μεγάλωνε” παντού, σ’ όλον τον αναπτυγμένο καπιταλιστικά κόσμο, όχι επειδή τα κόμματα ήθελαν να αποκαταστήσουν τους ψηφοφόρους τους, αλλά επειδή τα αφεντικά όφειλαν (ή παρίσταναν ότι οφείλουν) να φροντίζουν με μη εμπορευματικούς τρόπους μερικές βασικές ανάγκες των υπηκόων. Που στη διάρκεια του 20ου αιώνα πολλαπλασιάστηκαν. Περισσότερα παιδιά στο σχολείο (υποχρεωτική εκπαίδευση), περισσότεροι νέοι στο πανεπιστήμιο (άνοιγμα κοινωνικών προοπτικών / ανάγκες στελέχωσης της παραγωγής και της διοίκησης), μεγαλύτερος πληθυσμός στις πόλεις, άρα μεγαλύτερες ανάγκες μετακίνησης / συγκοινωνίας, πολυπλοκότερη φορολόγηση, κρισιμότερος ρόλος της κοινωνιολογίας και της χωροταξίας, κλπ κλπ. Τελικά, για να το πούμε απλά: είτε περισσότεροι είτε λιγότεροι, είτε τεμπέληδες είτε εργατικοί, ένα είναι βέβαιο για τους δημόσιους υπαλλήλους, στην ελλάδα και παντού: δεν ήταν ποτέ οι ίδιοι που αποφάσισαν για την κατασκευή των θέσεων (εργασίας) τους. 
πηγή: serajevomag

Το Εμιράτο της Κρήτης

.

 

Η μελέτη, όχι μόνο των πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ Ανατολής και Δύσης τη μεσαιωνική εποχή, αλλά και η ανάδειξη τρόπων επικοινωνίας και συνύπαρξης, είναι ο σκοπός του διεθνούς συνεδρίου που θα γίνει στο Ηράκλειο από τις 4 έως τις 6 Νοεμβρίου.

Το συνέδριο διοργανώνει, για 13η φορά, το Ινστιτούτο Ελληνοανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών σε συνεργασία με το Δήμο Ηρακλείου, τη Βικελαία Βιβλιοθήκη.

Οι εναρκτήριοι λόγοι του συνεδρίου θα γίνουν από τον δήμαρχο κ. Γιάννη Κουράκη, το δημοτικό σύμβουλο κ. Κώστα Βαρδαβά, τον πρέσβη της Ελλάδας στο Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας κ. Δημήτριο Λέτσιο, το διευθυντή του Ινστιτούτου Ελληνοανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (ΙΕΑΑΣ), τ. καθηγητή Αραβικής Ιστορίας των πανεπιστημίων Columbia και Ιωαννίνων Βασίλειο Χρηστίδη, τον καθηγητή Jehan Desanges, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Κόρδοβας Juan Pedro Monferrer Sala.

Η κ. Έφη Σπυροπούλου, αντιπρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, θα ανακοινώσει την περαιτέρω συνεργασία μεταξύ του Ινστιτούτου (ΙΕΑΑΣ) και του Δήμου Ηρακλείου – Βικελαίας Βιβλιοθήκης.

Το βασικό θέμα του 13ου Διεθνούς Συνεδρίου Ελληνοανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών είναι «Το Εμιράτο της Κρήτης από την ίδρυση του (824/6) μέχρι την ανάκτηση της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά (961)» και περιλαμβάνει ποικιλία αναφορών σε μια προσπάθεια διαπολιτισμικής και διεπιστημονικής προσέγγισης, όπου συναντιούνται τα πορίσματα επιστημονικών κλάδων όπως η αρχαιολογία, η νομισματολογία, η ιστορία και η φιλολογική ανάλυση.

Η ιστορία του αραβικού εμιράτου της Κρήτης, το οποίο ήταν ένα μεθοριακό αραβοϊσλαμικό κράτος (frontier state) όπως η αραβοκρατούμενη Σικελία, δεν έχει μελετηθεί συστηματικά παρόλο που αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο της παγκόσμιας ιστορίας. Σημειώνεται ότι οι Ανδαλούσιοι κατακτητές της Κρήτης δεν ήσαν τυχάρπαστοι πειρατές, όπως συχνά αναφέρεται, αλλά όπως μας πληροφορούν οι αραβικές πηγές, στο εμιράτο της Κρήτης υπήρχαν πολυάριθμα τζαμιά, δικαστήρια, νομισματοκοπείο και μεγάλος αριθμός διανοουμένων. 

η εξέλιξη του ανθρώπου... ο έλληνας

44 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

44 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

9 Οκτωβρίου 1967 - 9 Οκτωβρίου 1911

 

  Σαράντα τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από το θάνατο του Αργεντίνου Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα. Μαζί με τον Φιντέλ Κάστρο, ο γιατρός που ταξίδεψε για να δει ιδίοις όμμασιν τις «πληγές» της Λατινικής Αμερικής, ανέτρεψε στην Κούβα το δικτατορικό καθεστώς του Φουλχένσιο Μπατίστα, στις 26 Ιουλίου του 1959.

  Κύκνειο άσμα για τον Αργεντίνο επαναστάτη στην Βολιβία. Χωρίς την υποστήριξη του κομμουνιστικού κόμματος της Βολιβίας και με την CIA να τον παρακολουθεί, ο Τσε συλλαμβάνεται και σκοτώνεται στις 9 Οκτωβρίου του 1967 από τον υπαξιωματικό του βολιβιανού στρατού, Μάριο Τεράν. 

    Εάν ζούσε σήμερα ο Τσε θα ήταν 83 ετών. Το μάρκετινγκ που περιστρέφεται γύρω από το όνομά του με τα μπλουζάκια και τις κονκάρδες να πωλούνται σωρηδόν επιβεβαιώνει τις ανησυχίες του για την επιβολή του καπιταλισμού σε όλους τους τομείς της κοινωνικής σφαίρας. Γιατί και σήμερα, το πιο θλιβερό δεν είναι η απόλυτη επιβολή του χρηματιστικού καπιταλισμού στις κοινωνίες, αλλά το γεγονός πως η συνείδηση του κόσμου παραμένει καπιταλιστική, εφόσον και σήμερα η ιδέα της επανάστασης και του σοσιαλισμού λοιδορείται και κακοποιείται κυρίως από τους πιο ένθερμους "υποστηρικτές" της.

...το παρακάτω τραγούδι είναι εμπευσμένο από τους αγώνες του Τσε...

''Έφυγε'' ο Παύλος Τάσιος

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ένας από τους πλέον πρωτοποριακούς Έλληνες σκηνοθέτες, ο οποίος αποτύπωσε τη βρωμιά της ζωής στο αθηναϊκό περιθώριο με ένα είδος στυλάτης κυνικότητας που αποτελεί είδος προς εξαφάνιση την εποχή της καλογυαλισμένης επαναστικότητας των σύγχρονων ελληνικών media. Ο Παύλος Τάσιος, σκηνοθέτης των ταινιών «Παραγγελιά», «Νοκ Αουτ», «Βαρύ Πεπόνι» και «Στίγμα» άφησε την τελευταία του πνοή την Κυριακή, νικημένος από τον καρκίνο.

Ο 69χρονος σκηνοθέτης έκανε τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο τη δεκαετία του '60 ως βοηθός σκηνοθέτη και διευθυντής παραγωγής.

Επίσης, είχε παντρευτεί την Κατερίνα Γώγου και έxει μια κόρη, τη Μυρτώ. 

Η κηδεία του σκηνοθέτη θα γίνει τη Δευτέρα, στις 15.30 και οι φίλοι και γνωστοί θα πουν το τελευταίο "αντίο" στον δημιουργό στο Νεκροταφείο Γλυκών Νερών, όπου θα ταφεί.

Σε ένδειξη φόρου τιμής παραθέτω  

'τα Βαποράκια.'

 

τέσσερεις ιππότες της Αποκάλυψης

Κι έγινε σεισμός μεγάλος και ο ήλιος μαύρισε και το φεγγάρι έγινε σαν αίμα και οι ουρανοί σκιστήκαν.

Τέσσερεις σκοτεινοί καβαλάρηδες,

πάνω σε αφηνιασμένα άλογα, ξεχύθηκαν προς τη γη.

Ο πρώτος καβαλάρης κρατούσε πύρινα spreads,

 ο δεύτερος καβαλάρης ένα καλά ακονισμένο δημόσιο χρέος,

ο τρίτος κράδαινε κλομπ και σκορπούσε γύρω του δακρυγόνα,

ενώ ο τέταρτος είχε τη φάτσα του υπουργού οικονομικών και καταβρόχθιζε μισθούς και επιδόματα…

Σάλπισαν οι τρομπέτες της Οικονομίας, της καρδιάς αυτού του

άκαρδου κόσμου, και ήχησαν τα τύμπανα του πολέμου.

 Συμφορά! Συμφορά! Συμφορά

στους άπιστους και απείθαρχους προλετάριους!

Και εγένετο Μνημόνιο!

Αββάς ντε Περινιόν, Τα απόκρυφα εδάφια της Aποκάλυψης